Jak wybrać spektakl, kiedy dawno nie było się w teatrze

Przed długą przerwą ostatni raz byłam w teatrze jeszcze na studiach zaocznych, kiedy wykładowczyni zabrała całą grupę na przedstawienie. Potem był dyplom, praca, codzienność, i teatr stał się jednym z tych miejsc, do których „kiedyś się wybiorę”. W zeszłym roku we wrześniu wyjęłam ze skrzynki ulotkę z repertuarem miejskiego teatru, przeczytałam ją przy herbacie i nic z niej nie zrozumiałam. Kupiłam bilet na chybił trafił. Trafiłam średnio. Za drugim razem wybierałam już inaczej i o tym jest ten wpis: do teatru nie trzeba się znać, wystarczy dobrze wybrać pierwszy raz.

Repertuar czyta się od końca

Repertuar na stronie teatru wygląda czasem jak szyfr: tytuł, nazwisko reżysera, „scena kameralna”, „premiera”. Zamiast próbować to wszystko zrozumieć, patrzę na trzy rzeczy, które są zwykle niżej w opisie spektaklu.

Pierwsza to czas trwania. Po całym dniu w pracy spektakl na trzy godziny z jedną przerwą to dla mnie za dużo. Na początek wybieram coś, co trwa 1,5-2 godziny, najlepiej bez przerwy albo z jedną. Druga to scena. Duża scena to większa widownia i często klasyka albo wystawne przedstawienia. Mała i kameralna to mniej osób, aktorzy kilka metrów od ciebie, często współczesne teksty. Na pierwszy raz po latach wolę małą, bo trudniej się tam wyłączyć. Trzecia rzecz to dopiski: „spektakl dla widzów dorosłych”, „sceny przemocy”, „głośne dźwięki”, „stroboskop”. Lepiej o tym wiedzieć przed zakupem niż w trakcie.

Opis samego spektaklu traktuję ostrożnie, bo teatry piszą je pięknie, ale nie zawsze jasno. Więcej mówią recenzje z lokalnej prasy i portali kulturalnych, a najwięcej krótki zwiastun, jeśli teatr go nagrał. Dwie minuty filmu pokazują, czy to jest coś śmiesznego, poważnego, czy eksperymentalnego, gdzie aktorzy biegają po widowni.

Dla kogoś, kto wraca po przerwie, dobrze sprawdzają się trzy rodzaje przedstawień: komedia z porządnym tekstem, adaptacja książki, którą znasz, i spektakl, który gra od dłuższego czasu i ma pełne sale. Jeśli coś utrzymuje się w repertuarze kilka sezonów, to zwykle nie przez przypadek.

Wejściówka za trzydzieści złotych

Ceny mocno zależą od miasta i od teatru. W teatrach miejskich i mniejszych scenach bilet normalny kosztuje zwykle 50-90 zł. W dużych miastach i na przedstawieniach z obsadą znaną z telewizji płaci się więcej, często ponad 100 zł. Ulgi dla uczniów, studentów i seniorów są prawie wszędzie, ale wymagają legitymacji przy wejściu.

Najtańszą drogą są wejściówki. Teatry sprzedają je zwykle tuż przed spektaklem, kiedy wiadomo, ile zostało wolnych miejsc, a kosztują przeważnie 20-40 zł. Czasem to miejsce na schodach albo dostawka, czasem zwykły fotel. Zasady są różne, więc przed wyjściem sprawdzam na stronie teatru, od której godziny kasa je wydaje. Jeśli spektakl jest wyprzedany, a ja mam wolny wieczór, wejściówka to dobry sposób, żeby nie płacić pełnej ceny za ryzyko, że mi się nie spodoba.

Bilety na początek sezonu warto kupić wcześniej, bo we wrześniu i październiku sale szybko się zapełniają. Wiele teatrów rusza ze sprzedażą na kolejny miesiąc w jednym, wcześniej ogłoszonym dniu, i wtedy najlepsze miejsca potrafią zniknąć w kilka godzin.

Rząd piąty, z boku, blisko wyjścia

Po pracy wolę siedzieć z boku, przy przejściu. Widok jest trochę gorszy, za to w przerwie wychodzę bez przepraszania całego rzędu, a kolano nie musi się przeciskać między fotelami. Na małej scenie wybieram trzeci albo piąty rząd. Na dużej unikam pierwszych rzędów parteru, bo trzeba zadzierać głowę, a mój kark tego nie znosi. Balkon bywa tańszy i widać z niego całą scenę, tylko twarze aktorów są małe.

Jedna praktyczna sprawa: spóźnialskich często nie wpuszcza się na widownię po rozpoczęciu albo wpuszcza dopiero w przerwie. Jeśli spektakl zaczyna się o 19:00, a ty wychodzisz z pracy o 17:00, nie jedź do domu „na chwilę”. Zjedz coś po drodze, posiedź w kawiarni, w teatrze bądź piętnaście minut wcześniej. Szatnia przed spektaklem to kolejka, a po spektaklu jeszcze większa.

Strój? Nikt nie patrzy. Widziałam na widowni marynarki, swetry i kurtki przeciwdeszczowe, czasem wszystko w jednym rzędzie. Ja chodzę w tym, w czym byłam w pracy, plus coś cieplejszego, bo w niektórych salach bywa chłodno.

Po tamtym pierwszym razie poszłam na drugi spektakl i na trzeci. Za trzecim razem wybrałam coś na dużej scenie, trzy godziny z przerwą, i w drugim akcie przysnęłam. Wniosek zapisałam od razu: w tygodniu tylko krótkie spektakle, długie zostawiam na sobotę.