Zupy na jesienne wieczory, które robią się prawie same

Po zmianie czasu wracam z pracy, kiedy już szarzeje. Wchodzę na czwarte piętro, zapalam światło w kuchni i wiem jedno: jeśli w lodówce nie ma czegoś gotowego, za dwadzieścia minut będę jadła chleb z serem nad zlewem. Dlatego od października gotuję zupy. Jeden garnek wystarcza na dwa, trzy dni, a większość roboty dzieje się wtedy, kiedy ja siedzę z herbatą.

Wszystkie poniższe zupy robię w ten sam sposób: kwadrans krojenia zaraz po powrocie, potem garnek albo piekarnik pracuje sam, a ja w tym czasie zmieniam ubranie, odpisuję na wiadomości albo po prostu leżę. Mieszam raz, dwa razy.

Cztery garnki na zmianę

Krem z pieczonej dyni

Piekarnik robi tu całą robotę. Mniej więcej kilogram dyni kroję w grube kliny, ze skórką, jeśli to odmiana z cienką skórką. Do tego marchewka, cebula przekrojona na pół i kilka ząbków czosnku w łupinach. Wszystko na blachę, łyżka oleju, sól, do piekarnika na 200 stopni na około 40 minut.

Kiedy warzywa są miękkie i lekko przypieczone, przekładam je do garnka, wyciskam czosnek z łupin, zalewam litrem bulionu albo wody i miksuję blenderem. Kilka minut gotowania, sól, pieprz, odrobina gałki muszkatołowej. Na talerzu łyżka jogurtu albo pestki dyni z suchej patelni. Jeśli dynia jest mało słodka, dorzucam na blachę jabłko albo dwie marchewki więcej. Dynia w październiku kosztuje grosze, cały garnek wychodzi za kilkanaście złotych.

Kapuśniak z kiszonej kapusty

Klasyka, która z każdym dniem jest lepsza. Pół kilo kiszonej kapusty kroję drobniej, cebulę i marchewkę w kostkę, kilka ziemniaków w kawałki. Na dnie garnka podsmażam cebulę, a jeśli mam, także kawałek boczku albo kiełbasy. Dodaję kapustę, marchewkę, liść laurowy, ziele angielskie, zalewam półtora litra wody i gotuję na małym ogniu około godziny. Ziemniaki wrzucam po pół godzinie.

Jeśli kapusta jest bardzo kwaśna, przepłukuję ją wcześniej. Jeśli za mało kwaśna, dolewam trochę soku z kiszonej kapusty. Wersja bez mięsa jest równie dobra, wystarczy łyżka słodkiej papryki i odrobina wędzonej.

Soczewica z pomidorami

To moja zupa na najgorsze dni, bo czerwona soczewica nie wymaga moczenia i rozpada się sama w 20-25 minut. Cebula i czosnek na oleju, łyżeczka kminu albo curry, szklanka czerwonej soczewicy, słoik passaty i litr wody. Gotuję, aż soczewica się rozpadnie, na koniec sok z połowy cytryny. Na całość potrzebuję niecałego pół godziny.

W tym roku robię ją z passaty z sierpnia. Wieczór z przetworami w małej kuchni zwraca się teraz z nawiązką, bo każdy słoik to zupa w pół godziny. Jeśli nie masz własnej, kupna też się nada.

Rosół na zapas

Rosół gotuje się długo, ale prawie sam. W niedzielę wieczorem wkładam do dużego garnka korpus albo skrzydełka z kurczaka, kawałek wołowiny, jeśli mam, marchewkę, pietruszkę, kawałek selera, pora i opaloną nad palnikiem cebulę. Zalewam zimną wodą i gotuję na najmniejszym ogniu dwie, trzy godziny. Woda ma ledwo mrugać, nie bulgotać, wtedy rosół jest klarowny.

Przecedzony rosół trzymam w lodówce do trzech dni albo zamrażam w słoikach czy pojemnikach, zostawiając miejsce na rozszerzanie. Z takiej bazy w tygodniu robię w kwadrans pomidorową, ogórkową albo zupę z makaronem i warzywami z zamrażarki.

Kilka sposobów, żeby zupa robiła się sama

Kroję wszystko od razu po wejściu do domu, zanim usiądę. Jak usiądę, to już po zupie. Używam jednego dużego garnka z grubym dnem, bo w takim nic się nie przypala, kiedy na dwadzieścia minut zapomnę zamieszać. Marchewkę, pietruszkę, seler i cebulę kupuję na zapas, w chłodnej szafce wytrzymają dwa tygodnie, a pasują do każdej z tych zup. Dzięki temu w drodze z pracy dokupuję najwyżej jedną rzecz.

Gotuję od razu na dwa, trzy dni. Zupa odgrzana następnego dnia jest często lepsza niż świeża, a ja w środę wieczorem nie muszę o niczym myśleć. Część zamrażam w pojemnikach na jedną porcję. W listopadzie i grudniu, kiedy dni są najkrótsze, taki pojemnik w zamrażarce to najlepszy prezent, jaki mogę sobie zrobić.

Zupa po pracy jest u nas zawsze z chlebem, czasem z jajkiem na twardo. Talerz wystarcza mi za obiad i kolację naraz. I zostaje jeszcze czas na kanapę, tym razem zasłużony.